Pedram Bahaeabadi Founder and President of Iran Music Talent

جام موسیقی ایران به زودی دنیا را فرا می گیرد

تیتر خبر: پدرام بهاآبادی جام موسیقی ایران به زودی دنیا را فرا می گیرد

عصر روز سه شنبه ۱۲ دی ماه ۱۳۹۶ ، پدرام بهاآبادی در نشستی با خبرنگاران حوزه رسانه در دانشگاه صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران، در پاسخ به سوال یکی از خبرنگاران که در رابطه با آینده کاری جام موسیقی ایران پرسید، پاسخ داد: ما مطمئن هستیم نه تنها ایران بلکه دنیا را خواهیم گرفت. طرحی که سال ۹۲ نوشته Continue reading “جام موسیقی ایران به زودی دنیا را فرا می گیرد”

گروه نوازی استعدادیابی می خواهد نه فردنوازی

اخیرا کارگاه هایی برگزار می شود تحت عنوان استعدادیابی که هم ورودی گرانی از شرکت کنندگان گرفته می شود و هم بلیت گرانی هم فروخته می شود. داوران که هستند کسانی که حضرت استاد لطفی روزی در کنار خودشان نشانده است و امروز بر اساس آن موهبت اسمی دارند و خود را خواننده و استعدادیاب می نامند. اینکه این برنامه برگزار شود اصلا بد نیست و این جنبش را باید به فال نیک گرفت، اما سوال اینجاست آيا طرح نوآورانه ای دارید؟ یا طرحی است که سوئیسی ها ۱۷ سال پیش برای ایجاد انگیزه در نوجوانان زیر ۱۶ سال خود پیاده می کردند. اتریشی ها سال ۱۹۶۰ به واسطه برگزاری این طرح در بین نوجوانان زیر ۱۲ سال به قطب موسیقی دنیا تبدیل شدند. پس نشان می دهد که طرح قبلا انجام شده است و موفق بوده است اما بین چه سنینی؟ آیا شما هم بین همین سن از نوجوانان برگزار می کنید یا برای درآمدتان هر شخصی را اجازه ورود می دهید؟

این طرح خوب است، اما به دنبال استعداد هستید یا پشتوانه مالی برای خودتان و اسم تان؟ آن استعدادی که در اهواز می خواند و ریالی برای آمدن به تهران ندارد تکلیفش چیست؟ خب معلوم می شود که کارتان فرهنگی نیست اگر بود با همان بلیت سر می کردید و شرکت کنندگان ریالی دریافت نمی کردید.

اما سوم، که نشان دهنده عدم مدیریت و تهیه کنندگی خلاق شما دوستان است. که این ضعف در تفکرتان و نوع اجرایتان شرم آور است. مملکتی که آموزش و پرورش ش دانش آموزان را تشویق به کار گروهی نمی کند. وظیفه ی قشر فرهنگی و هنرمند چیست؟ قطعا وظیفه اش تشویق نوجوانان به کار گروهی و تشکیل گروه است. که متاسفانه با این استعدادیابی و این نوع طرح یک گروه موسیقی هم که تشکیل نمی شود هیچ، بلکه تشویق به فرد گرایی می کنید. و این می شود حاصل تولیدات امروز ما. که حتی خوانندگان بزرگ هم رو به ساخت موسیقی دیجیتال و بدون گروه و ساز زنده آورده اند. شمایی که جوانان را به این شکل تشویق می کنید و آنها را در راه موسیقی به این شکل به جلو خواهید برد، بزرگترین خائنان به موسیقی وطن مان، ایران هستید. ما باید جوانان را به گروه نوازی و تشکیل گروه تشویق کنیم تا سال به سال نوازندگان و خوانندگان بیشتری همدیگر را پیدا کنند و بایکدیگر آشنا شوند. تا ده سال آینده گروه هایی قوی و منسجم را داشته باشیم. افسوس که کوچکترین سیاستی در تصمیم گیری های خود ندارید. و وای بر آینده ما.

فاجعه ای به نام آقای پاپ ۱۳۹۵

با روی کار آمدن آثار یکی از خوانندگان پاپ در سال ۱۳۹۵  و سیل عظیم طرفداران داخل کشور، باید اعتراف کرد که به این موضوع پی بردم که برخی از مردم ایران اندیشه ای موسیقی، آهنگسازی، تنظیم، ترانه و تئوری موسیقی و خوانندگی نمی دانند. تا زمانی که آثار محسن یگانه را دنبال می کردم و طرفداران او و محمدعلیزاده را می دیدم، یا زمانی که علاقمندان به کارهای مشترک محسن چاووشی و سینا سرلک را می دیدم، خوشحال بودم از اینکه مردم کشورم تا حدودی بعد از سالها مفهوم مضامینی چون آهنگسازی، سلفژ و تنظیم و ترانه را فهمیده اند. ولی زمانی که شخصیتی در سال ۱۳۹۵ به نام حامد همایون در ایران به صحنه آمد و سیل عظیم طرفداران ایشان را دیدم، دانستم که باز هم اشتباه کردم. آری هنوز عده ای از مردم ما هستند که به کنسرت ها می روند و موسیقی را دنبال می کنند اما اندیشه ای از موسیقی حتی در حد عام هم ندارند.

نوشته پدرام بهاآبادی

ارشاد، اماکن، سالن

یكی از سختی های امروز تهیه كنندگان موسیقی، صرف انرژی در سه مكان مختلف است. اداره فرهنگ و ارشاد استان، اداره اماكن استان و سالن محل برگزاری.
حال سوال اینجاست كه آیا نمی توان فقط یكی از این ادارات را مرجع قانونی برای ارائه مجوز دانست. این در حالی است که نه تنها در بخش موسیقی بلکه در تمامی بخش های صادر کننده مجوز در هر زمینه ای اعم از صنعت، عمران، ورزش، گردشگری، فیلم و هنر و… بروکراسی از مشکلات اصلی به شمار می رود. این در حالی است که وقت و انرژی فراوانی از برگزار کنندگان برنامه های موسیقی و فرهنگی به جای اینکه صرف کیفیت کار شود صرف امور اداری می شود.

موسیقی پاپ ایران بعد از انقلاب ۵۷ شماره دو

موسیقی پاپ ایران بعد از انقلاب ۵۷ – شماره ۲ – ۳/۲/۹۶

نویسنده: پدرام بهاآبادی – بنیانگذار و مدیر مسابقات استعدادیابی موسیقی ایران

زمانی که عصار و عبدالهی راه را برای موسیقی پاپ باز کردند، گروه آریان سمبلی درخشان از وجود موسیقی پاپ و

پدرام بهاآبادی

حمایت مسئولین دولتی از موسیقی پاپ به شمار می رفت. آریان زمانی به میدان آمد که سینما هم به کمک حضور موسیقی در جامعه آمده بود. شادمهر عقیلی بازیگر و نوازنده شد. محمدرضا گلزار هم جلوی دوربین آمد. شادمهر و حضورش در تلویزیون دو اتفاق موثر برای جامعه هنری ایران داشت: یک باعث شد تا حضور نوازنده ها به عنوان بازیگر در سینما را پایه ریزی کند و دو اینکه کمک به انتشار موسیقی پاپ ایرانی داخل ایران با حضور در سینماهای کل کشور داشت. جامعه ای که ۱۰ سال از حضور موسیقی و بخصوص موسیقی پاپ محروم بود حال روزنه های امید و انگیزه برای نوازندگان پاپ را در برداشت. وقتی موزیسین ها به سینما آمدند، فرصت تبلیغاتی برای موسیقی بیشتر شد. کنسرت هایی که باید با مراقبت از عدم تنش با افراطیون انقلابی در فضایی امنیتی برگزار می شد. حالا با ورود به سینماها و اکران همزمان در کل کشور در حال بازکردن راه خود برای اجرای موسیقی صحنه ای در سرتاسر ایران بود.

راه حلی که موفقیت آمیز بود و شرایط را برای موسیقی پاپ ایران برای نوازندگان و خوانندگان داخل کشور باز کرد. در این بین افراطیون تعصب گرا یا باید به تعطیلی سینماها می اندیشیدند یا می پذیرفتند که موسیقی هم جزئی از همان جامعه ای است که سینما دارد.

این سومین تاثیر موسیقی پاپ سینمایی بر جامعه بود. جامعه ای که رو به دوقطبی شدن پیش می رفت. نرم شد و تعصب را به تدریج کنار گذاشت. تا جایی که آنها هم برای اندیشه های خود سینما، موسیقی و هنر را راه حل مذاکره و مقابله دانستند.

پایان – موسیقی پاپ ایران بعد از انقلاب ۵۷ – شماره ۲

نویسنده: پدرام بهاآبادی – بنیانگذار و مدیر مسابقات استعدادیابی موسیقی ایران

موسیقی پاپ ایران بعد از انقلاب ۵۷

موسیقی پاپ ایران بعد از انقلاب ۵۷ – شماره ۱ – ۲/۱/۹۶

نویسنده : پدرام بهاآبادی – بنیانگذار و مدیر مسابقات استعدادیابی موسیقی ایران

بعد از انقلاب سال ۱۳۵۷ در ایران با روی کار آمدن حکومت جمهوری اسلامی، نوازندگان و خوانندگان پاپ که خود را با ارزش های اسلامی روبرو دیدند به این اندیشیدند که امکان ادامه سبک موسیقی خود را با این نوع ارزش ها و موازین ندارند. لذا تصمیم به ترک ایران نمودند. در این بین که کشور خود را خالی از موسیقی پاپ می دید فرصتی تازه برای خوانندگانی ایجاد شده بود که می خواستند در سبک پاپ ظهور پیدا کنند. حضوری بدون رقیب. چرا که تنها کافی بود گروهی تشکیل دهند و مجوزهای لازم از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را اخذ نمایند.

بابک بیات تنها امید خوانندگان داخلی بود چرا که تنها بازمانده از نسلی که قبل از انقلاب فعالیت پاپ انجام می داد، او بود. از طرفی دیگر شرایط دهه اول بعد از انقلاب حکم می کرد که اگر موسیقی می خواهد مشروع شود و به صحنه برگردد می بایست ابتدا به نیازهای حکومتی و سازمانی پاسخ دهد. لذا علیرضا عصار و ناصر عبدالهی اولین نفراتی بودند که به سمت موسیقی با ترانه ها و مضامین حکومتی گام برداشتند. ایران بعد از جنگ از ترانه های پاپ دفاع مقدسی، استقبال می کرد.

عصار و عبدالهی آمدند، حسین زمان آمد و گروه آریان به عنوان اولین گروه رسمی و مجوز دار پاپ و پر طرفدار در ایران بعد از انقلاب ظهور پیدا کرد.

ناصر عبدالهی
علیرضا عصار